CHOP CHOP

Om even lekker cliché te doen: ik kan dan wel 20 zijn en dat oud vinden en vroeger bang zijn geweest voor deze groep als klein kut kind (nee grapje, ik was juist super saai en verlegen) maar volwassen voelen? Ha. Ha. Ha. (Behalve wanneer ik achter het stuur zit, helemaal top: wanneer de zon schijnt, ik een bananenmilkshake naast mij heb staan van de mc en een leuk muziekje draait. Dán voel ik me wel volwassen.) Maar goed, mijn haar vond ik al een aantal jaar kut en heb het altijd wel wat korter gewild maar niet de ballen om

NAPELS + EEN BEETJE MEER ITALIË (POMPEII DUS)

Drie maanden zonder dat ik deze blog heb geopend verder dus ik besloot dat het wel weer een keertje tijd is om iets te posten ( + de tentamens komen dichter bij dus leek me een goede tijd invulling. ) Als je naar gevaar zoekt of gewoon zin hebt om de grootste debielen wat betreft rijgedrag te aanschouwen – Italië ligt slechts op 1,5 uur vliegen van Düsseldorf, leef je uit. Oversteken voelt een beetje alsof je het spelletje speelt dat je een belachelijk drukke weg over moet steken zonder dat je geraakt wordt. Weet niet of je daar goed in was, ik

#ANOUKENMARLOUSINPARIJS

  (bij gebrek voor het talent poseren ey.) Vorige maand stuurde Marlous een appje dat we volgende maand (en dat was dus vorig weekend) (ha ja) naar Parijs gingen (en daar zeg je geen nee tegen, dûh) – het weer had de geur van lente (en soms ook de warmte) + ik had een mini vakantie van stage. Ik hou van de taal en ik had het al eerder op m’n emmerlijst neergezet: de taal leren in Frankrijk zelf. Gaan we doen deze zomervakantie. Check. Dus dat was het postje met de meest cliché foto’s van Paris – xoxoxo (Alle

UIT HET ARCHIEF: MARLOUS EN ANOUK IN HAMBURG

Hallo Mädchen (und jungs,) misschien niet helemaal ontgaan wanneer je Marlous of mij op instagram (#anoukenmarlousinhamburg) volgt (of wat-dan-ook leest/volgt), maar afgelopen paar dagen zijn wij over de grens gevlogen –  een 45 minuten durende vlucht, jawel – om de kekke Duitsers op te zoeken. Nu ik dit typ heb ik een ietwat verbrandde neus want de zon scheen volop – niet eens één spatje regen, joehoe – én een pijnlijke kont omdat we  bijna 24/7 op onze prachtige fietsjes (genaamd Gretchen, Ida, Astrid en Irma, huge shout out 😉 ) hebben rond gescheurd, het was alsof we de fiets

UIT HET ARCHIEF: GLASGOW

Al was het -1000 C –  de gebouwen, duizenden koffies en het feit dat er een metro was in Glasgow maakten het allemaal goed. Hurray. Wanneer ik op vakantie ga gebeurt er 9 van de 10 keer iets spannends – de ene keer is het een ski door m’n lip (zó niet mijn schuld) en de andere keer (dit keer dus) wordt mijn ID in Schotland ingenomen omdat ik hem 2 jaar geleden als verloren heb opgegeven maar later weer had gevonden (dit overigens ook had aangeven) maar je hem dan toch niet meer kan gebruiken. Vanzelfsprekend op de terugweg